fbpx

De kwelling van het doktersbriefje

9th mei 2019

Acht dagen ben ik ziek geweest. Niets ergs hoor. Een uit de hand gelopen verkoudheid, waarvan ik er drie in bed heb door gebracht. Zonder stem. Had ik op dag 1 nu gewoon eens slim geweest en geluisterd naar mijn lichaam... Dus nu ik aan de betere hand ben, wil ik graag even de tijd nemen om te kijken naar mijn struggle met ziek zijn.

Uiteraard is niemand graag ziek. Alleen heb ik het extra moeilijk met ziek zijn. Los van de lichamelijke ongemakken die ziek zijn met zich meebrengt, gaat het verder dan dat. Ziek zijn brengt emoties in mij naar boven zoals schaamte, frustratie en verdriet. Waarom?

Frustratie

Eigenlijk is het geen frustratie, maar eerder kwaadheid. Dat ik het weer zo ver heb laten komen. Want ik ga niet snel toegeven dat ik ziek ben, tenzij het al weer wat te erg is. Waardoor ik dan ook telkens weer langer ziek ben dan nodig had geweest. Soms steek ik het op een hoge pijngrens. Ik voel pas dat ik ziek ben als het al te laat is. Maar eerlijk? Alles lijkt gewoon altijd belangrijker dan aandacht te schenken aan mijn wankelende lijf.

Maar die frustratie komt vooral dat die karaktereigenschap mij 3,5 jaar geleden bijna het leven heeft gekost. Ok, mijn verkoudheid nu is totaal niet zo erg. Maar het illustreert wel dat ik nog steeds dezelfde fouten maak. Een paar dagen voor ik met spoed werd opgenomen in het ziekenhuis stond ik nog in mijn horeca job met zware bakken te sleuren. Ja, ik had pijn, maar als ik geen koorts had of niet flauw viel, dan was het toch allemaal zo erg niet? Toch?

Koorts

Ergens in mijn jonge jaren heb ik geleerd dat je koorts moest hebben om thuis te mogen blijven. Of een doktersbriefje. Ik heb een rothekel aan dat doktersbriefjes. Een dokter moet dan blijkbaar bewijs geven dat je ziek bent. Alsof jouw woord niet genoeg is? Alsof jij niet te vertrouwen bent? Die notie blijf ik echt zo onnozel vinden. Maar dat wil dus ook zeggen dat je als volwassenen naar de dokter moet en daar moet gaan uitleggen waarom jij mag thuis blijven.

En wanneer is het dan erg genoeg? Want ik heb drie dokters gedaan voor iemand aan de alarmbel trok. Ik had geen koorts. Ik had geen uitwendige verschijnselen van extreme pijn. Ik had alleen een 10cm grote tumor in mijn buik. Ik wil die dokters geen schuld toewijzen. Ik stel me alleen de vraag waar de grens is?

Grens

Want mijn grens is niet dezelfde als die van iemand anders. Voor mij voelt niets ooit erg genoeg, tot wanneer het terug te erg is.

Gelukkig kent mijn man me goed genoeg en weet hij de magische woorden "Morgen blijf je thuis. Durf niet te gaan werken." te opperen. Bless him. Ik heb die woorden echt nodig. Iemand die me laat weten dat het verantwoord is om thuis te blijven. Ik heb dus nog steeds dat doktersbriefje nodig om mezelf toe te laten om voor mezelf te zorgen.

Ziek zijn heeft iets kwetsbaars. Je moet je open stellen tot je zwakheid. Mijn trots als onafhankelijke vrouw krijgt het steeds moeilijk met het concept dat iemand voor me zou moeten zorgen. Langs de andere kant besef ik dat er een oude angst achter zit, dat er misschien wel niemand gaat zijn om voor mij te zorgen.

Waarom zou ik dit alles nu met jullie delen? Omdat ik weet dat ik hierin niet alleen ben. Ja, er zijn mensen die misschien net iets te snel zeggen dat ze ziek zijn. Hoewel ik me de vraag stel of dat eigenlijk echt ooit mogelijk is. Ik blijf toch geloven dat een overgroot deel van de mensen dit alles herkenbaar zal vinden. Weten dat we niet alleen zijn, helpt.

Dus laten we vanaf nu gewoon elkaars doktersbriefje zijn. Zijn er mensen die voor je werken of heb je een team, stuur dan iemand die zich niet goed voelt naar huis zonder vragen te stellen. "Neen, het was geen vraag. Je gaat nu naar huis." Hetzelfde geldt voor partners, vrienden en vriendinnen. Telkens iemand laat weten dat het niet goed gaat, schrijf ze jouw doktersbriefje.