fbpx

Waarom ik vrijwilligerswerk doe in Lesvos

10th maart 2019

Op 22 maart trek ik naar Lesvos, Griekenland om de vluchtelingen in het kamp Moria te gaan helpen. Een keuze die ik niet licht heb genomen. En hoe vreemd het ook mag klinken, eigenlijk is het een beetje een droom die ik ga waarmaken.

Mijn helden achterna

Ik vermoed dat veel mensen het zich nog kunnen herinneren. Prinses Diana in een mijnenveld in Afrika met een glazen koker op haar hoofd ter bescherming. Ik ben dat beeld nooit vergeten. De eerste keer in mijn toen nog jonge leven dat ik graag prinses wou worden. De wereld stond versteld en ik had er een idool bij. Een paar maand later kwam ze om en mijn hartje was zo verdrietig.

Andere idolen waren Jane Goodall en Angelina Jolie. Ik heb altijd al bewondering gehad voor sterke vrouwen die in hun eentje de wereld in trokken om te helpen. Dat wou ik later ook worden. Alleen was het plots later geworden en ik had nog niets bereikt. Want ik had schrik.

Wat al ik het niet aan kan?

Niet zozeer schrik dat er iets ergs ging gebeuren, maar een angst om het niet aan te kunnen. Alsof al dat leed me zou kunnen breken. De machteloosheid die je voelt. Het idee dat wat je ook doet, het nooit genoeg gaat zijn. Wat als ik daar toekom en niet kan stoppen met huilen?

Ik weet dat ik een sterk karakter heb en wel tegen een stootje kan, maar voor zoiets moet je toch wel een pak sterker zijn. Althans dat is het verhaal dat in mijn hoofd zat. Misschien voor veel mensen herkenbaar. Misschien ook niet.

Vorig jaar had ik al beslist dat die angst verhalen geen ruimte meer hebben in mijn leven. Alles wat me tegenhoudt om de dingen te doen die ik graag wil doen, ga ik uit mijn leven bannen. Dus voor 2019 heb ik me voorgenomen om vrijwilligerswerk te gaan doen op locatie.

Sterker dan je denkt

Door de jaren heen heb ik geleerd dat ik sterker ben dan ik denk. De sterkte ligt hem niet in het aankunnen van die machteloosheid, maar in het aanvaarden dat je machteloos staat en toch blijven verder werken om iets te veranderen. Je kracht halen uit de kleine dingen die een verschil maken. En vooral het blijven doen.

Ik en Simba, een van mijn papfles kittens

In mijn vrijwilligerswerk met katten mocht ik dat voor de eerste keer ervaren. Ik herinner me nog dat ik naar een meditatieles ging in NY en daar letterlijk in tranen uitbarstte omdat er zoveel kittens waren die hulp nodig hadden en ik niet genoeg plaats in mijn huis had om ze op te vangen. Je hebt nooit genoeg tijd, middelen en mogelijkheden om te kunnen doen wat je zou willen doen. Maar meditatie leerde me ook om focus te leggen op de dingen die ik wel aan het doen was. Mijn papfles kittens hadden een kans omdat ik het werk deed.

De volgende stap

Hoewel ik steeds meer vrijwilligerswerk begon te doen en initiatieven zoals DreamCATchers uit de grond stampte, bleef het gevoel dat ik nog een stap verder wou gaan. Hier zit ik dan, in mijn veilige omgeving met alles wat ik maar kan wensen. Dus wou ik ter plaatse gaan. Ik wou mijn handen daar uit de mouwen gaan steken. Met alle gevoelens en alle schrijnende beelden erbij. Want als een alleenstaande moeder met kinderen uit pure wanhoop een zee kan oversteken, dan ben ik sterk genoeg om een week te gaan helpen. En als ik nu nog niet sterk genoeg ben, dan zal ik na die ervaring dat zeker zijn. Ik wil niet meer vanuit mijn zetel zitten kijken naar al het leed. Ik wil een verschil kunnen maken. Net zoals Jane, Angelina en Diana wil ik kunnen zeggen dat ik het beste van mezelf heb gegeven om te helpen.

Home for All is de organisatie waarmee ik naar Lesvos trek.

Want op het einde van de dag wil ik dat mijn liefde luider klinkt dan mijn angst.

Bedankt aan iedereen om me te steunen en me de kans te geven om dit te doen. Wie graag nog wil bijdragen, er is een fundraiser op facebook.

Meer informatie over de organisatie waarbij ik vrijwilligerswerk ga doen, vind je hier. Wie graag wil zien hoe het daar met me gaat, kan me volgen op instagram: @lanabauwens